NIEUWS

Sean William Bogaers is al jarenlang actief als maker, educator en verbinder binnen de hiphopcultuur. Vanuit zijn thuisbasis in het Gooi bouwde hij gemeenschappen, begeleidde hij jong talent en creëerde hij ruimte voor anderen om hun creativiteit te ontwikkelen. Nu start hij, met steun van het Fonds voor Cultuurparticipatie, een talentontwikkelingstraject waarin voor het eerst zijn eigen kunstenaarschap centraal staat.

In gesprek met Kay Tee vertelt Sean over de kracht van creativiteit, de invloed van hiphop op zijn leven en waarom dit voelt als het juiste moment om zijn eigen stem meer ruimte te geven.

Je hebt jarenlang gebouwd aan projecten voor anderen. Wat betekent dit talentontwikkelingstraject voor jou?

Ik zit op dit moment in een grote overgangsfase. Veel dingen die jarenlang vaststonden, veranderen. Zo heb ik twaalf jaar als jongerenwerker gewerkt en dat hoofdstuk loopt nu langzaam ten einde. Dat werk was altijd sterk verbonden aan mijn eigen stichting en de projecten die we voor jongeren opzetten. Nu voelt het alsof de zijwieltjes eraf gaan. 

Wat bijzonder is aan dit traject, is dat de focus voor het eerst echt op mij ligt. Mijn hele leven heb ik vooral gekeken naar hoe ik anderen kon ondersteunen in hun ontwikkeling. Natuurlijk ontwikkelde ik mezelf ook, maar vaak meer op de achtergrond. Nu ontstaat er ruimte om mijn eigen creativiteit centraal te zetten en te onderzoeken wat ik als maker wil vertellen.

Je werkt vanuit veel verschillende disciplines. Wat verbindt die voor jou?

Creativiteit is de rode draad. Voor mij is creativiteit één van de grootste krachten die we als mens hebben. Het helpt je omgaan met uitdagingen, nieuwe dingen te maken en betekenis te geven aan wat je meemaakt. Of dat nu dans, muziek, spoken word of beeldende kunst is, maakt eigenlijk niet uit. Die energie zit overal in.

Dit traject gaat voor mij over het samenbrengen van al die verschillende onderdelen. Niet langer: dit is Sean de danser, Sean de muzikant of Sean de performer. Ik wil onderzoeken hoe dat samen één geheel kan worden.

Je noemt hiphop vaak als een belangrijke invloed. Wanneer ontdekte je dat dit meer was dan alleen muziek of dans?

Toen ik veertien was, veranderde er iets. Ik ontdekte hiphop niet alleen als muziekstijl, maar als cultuur. Ik zag dans, muziek, kunst en gemeenschap samenkomen. Ik zag mensen die iets creëerden vanuit niets. Mensen die kennis doorgaven aan de volgende generatie volgens het principe van ‘each one, teach one’. Dat had een enorme impact op me.

Ik besefte dat het niet gaat om wat je hebt, maar om wat je maakt en wat je bijdraagt. Vanaf dat moment wist ik eigenlijk dat hiphop altijd onderdeel van mijn leven zou blijven.

Wat me ook aansprak, was dat elke plek zijn eigen identiteit toevoegde aan de cultuur. Iedere stad en iedere gemeenschap bracht iets nieuws. Daardoor ontstond bij mij al vroeg de vraag: wat kunnen wij toevoegen vanuit onze eigen omgeving? Welke verhalen hebben wij te vertellen?

Toen ik veertien was, richtte ik de eerste jongerenraad op in mijn dorp. Niet veel later gaf ik mijn eerste danslessen aan kinderen. Terwijl ik zelf nog volop aan het leren was, zocht ik ook naar manieren om anderen mee te nemen. Voor mij hoorde dat altijd bij de cultuur. Niet alleen jezelf ontwikkelen, maar ook kijken wat je samen kunt opbouwen.

Dat is uiteindelijk uitgegroeid tot alles wat ik de afgelopen jaren heb gedaan: projecten opzetten, jongeren begeleiden, gemeenschappen bouwen en mensen helpen hun eigen talenten te ontdekken.

Waar hoop je de komende jaren als maker naartoe te groeien?

Ik wil meer werk naar buiten brengen. Muziek speelt daarin een grote rol, maar ook het visuele aspect. Vaak zie ik tijdens het maken van muziek al beelden voor me. Alsof er naast de muziek ook een film bestaat.

Ik wil onderzoeken hoe muziek, beeld, beweging en storytelling elkaar kunnen versterken. Dit traject geeft me de ruimte om daarmee te experimenteren en te ontdekken welke vorm het beste past bij de verhalen die ik wil vertellen.

Wat wordt de grootste uitdaging?

Loslaten. Ik ben behoorlijk perfectionistisch als het om mijn eigen werk gaat. Jarenlang heb ik veel van mijn creatieve werk dicht bij mezelf gehouden. Nu moet ik leren om dat meer te delen. Dat betekent ook uit mijn comfortzone stappen.

Ik ben 37, ik heb twee kinderen, en ik wil hen laten zien dat het mogelijk is om je dromen serieus te nemen. Niet alleen zeggen dat je ervoor moet gaan, maar het ook daadwerkelijk doen.